Ну вось, паколькі ўжо дзве гадзіны як 12 красавіка, можна гэта напісаць не чакаючы заўтрашняга (сённяшняга) дня.
Такім чынам, шчыра ўсіх віншую з Днём касманаўтыкі (і як папярэдніцы авіяцыі)! Не ведаю чаму, але гэтае свята, як і асваенне космасу, як і сам космас, заўсёды хвалявала мяне. Хай гэта неактуальна ў наш час, хай чалавецтва займаецца цяпер касманаўтыкай нібы па інерцыі, але… я спадзяюся, што калі-небудзь гэтая светлая мара зноў захопіць людзей — прыблізна так, як гэта было ў пачатку касмічнай эры.
А пра той час і тое светаўспрыманне заўсёды будуць нагадваць песні тае эпохі… песні хвалюючыя, пранікнёныя, шчырыя. Як гэтая.
Созвездие Гагарина
Музыка Александры Пахмутовой
Слова Николая Добронравова
Пусть звёзды опять нам назначат свидание,
Мы слышим разряды космических вьюг…
Ты с нами, ты с нами идёшь на задание,
Первый, верный, испытанный друг!
Ты мир подружил с удивительной сказкою,
Сияет улыбка, как зорька во мгле…
От этой улыбки и доброй, и ласковой
Стало людям теплей на Земле.
В лесах за Владимиром сосны столетние,
И хмурое солнце под утро встаёт…
Не будет, не будет полёта последнего —
Помнят люди твой первый полёт.
Тебя вспоминают Парижа окраины,
Проспекты Москвы и рязанская рожь…
А дети на свете играют в Гагарина —
Значит, ты на планете живёшь!
Всё ближе, всё ближе нам небо бескрайнее,
И подвигам в жизни не будет конца.
Восходит над миром Созвездье Гагарина —
К правде, к свету стартуют сердца.
